φαίνεται πως αρχίζουμε να συνηθίζουμε

 …ευχαριστώ για την βόλτα…

άφησα το χρόνο να αποφασίσει

…όλο αυτό συνέβη όντας εσύ μονίμως και ουσιαστικά απών…

πόσα μπουκάλια από τότε;

…απλά δεν άξιζε τον κόπο…

η ζωή περνά και δεν θα περιμένουμε για συμβιβασμούς

εκτός από εκείνους που δημιουργούμε εμείς

…δεν συζητάω σε τέτοιο ύφος με δικούς μου ανθρώπους…

για μια ακόμη φορά ντυνόμαστε μεσ’ στην επισημότητα,

ένα ακόμα ενδυματολογικό σκάνδαλο

…ρίξε ένα ουρλιαχτό και για μένα…

εμείς που οργώσαμε έρημες πολιτείες δεν σηκώσαμε σημαίες,
δεν αραδιάσαμε συρματοπλέγματα

που είσαι;

σχεδόν αόρατοι, σαν τα υγρά μάτια δίχως δάκρυα

τα όνειρα γκρεμίζονται και συγκρούονται και εγώ προσπάθησα

οι άνθρωποι ανταλλάσσουν μονάδες αφηρημένης εργασίας

δεν θα φύγω καθόλου για Πάσχα…

δεν πρόκειται για διακοπές, αλλά πάντα έτσι καταλήγει

ρε μαλάκα, μήπως μας κοροϊδεύεις;

πότε  είχε προλάβει να σκλαβωθεί στην κοινή γνώμη;

γελιέσαιαννομίζειςοτικαυτόσεκάνειμόνονοπυρετός

μια υπόσχεση τρεμούλιαζε μακριά

αν αλλάξω χρώμα θα σε πάρω.

οι αναπαραστάσεις μονολογούν

καταλαβαίνω. αύριο; σε φιλώ.

η άμεση εμπειρία αντικαθίσταται από την παθητική ενατένιση εμμονών

έχω μπερδευτεί με γιαπωνέζους τραβεστί.

κι όταν έφυγα, δεν μπορώ να πω,

η μαχαιριά πονούσε ακόμα, αλλά η πληγή δεν μάτωνε πια

σου έφερα τα εργαλεία, φεύγω αύριο.

το φιλότιμο είναι σκληρό πράγμα

…δυστυχώς μου ξέφυγε ένας 17χρονος…

μεταχειρίζονται την λέξη «ψυχραιμία» στην θέση του «θάρρους»

είσαι καύλα

αλλά κι όταν τελειώνει η μέρα γίνεται άξαφνα μια παράξενη ησυχία

από πολλά πράγματα που ξεχάσαμε

…με έκανε να πιστέψω ότι είχα κάτι να προστατέψω…

η “προετοιμασία” για την χρήση της βίας δεν είναι έργο ομάδων οργανωμένων με αυτήν ακριβώς την προοπτική: είναι ζήτημα κοινωνικών δεσμών και μέσων.

…εμείς ρίχνουμε τόξο και ιππεύουμε
αλλά δεν έχουμε μάθει ποτέ τις γυναικείες δουλειές…

Advertisements