Κάποτε, είχαμε γράψει πως προτιμάμε να “κρατήσουμε για τον εαυτό μας ασφαλή απόσταση από την δικτατορία της άμεσης ικανοποίησης, την εμμονή του να τοποθετείσαι πάνω στην κάθε μαλακία που συμβαίνει (με αποτέλεσμα να ασχολείσαι μόνο με τις μαλακίες που συμβαίνουν) και την βιασύνη που συνοδεύει την δημοκρατική γραφή η οποία μετατρέπει τους πάντες ομοιόμορφα σε ακροατές.” Οι πρόσφατες “εξελίξεις” επιβεβαίωσαν με τραγικότητα την παρελθοντική μας επιλογή.

Συνέβη κάτι συνταρακτικό; Όχι. Απλά. Η κυβέρνηση συνεχίζει ενισχυμένη (το αν θα φύγει ο Παπανδρέου ή όχι είναι τελείως αδιάφορο για όποιον/όποια έχει στοιχειώδη αυτό-σεβασμό), η ΝΔ αποκαλύφθηκε ότι τελικά δεν είναι και τόσο εναντίον του μνημονίου, η αριστερά ξεφτιλίστηκε ακόμα περισσότερο. Απίστευτες αποκαλύψεις. Σκάνδαλο. Έχουμε πραγματικά σοκαριστεί.

Διαβάσαμε αυτές τις μέρες αδιανόητες μαλακίες. Επίδοξοι δημοσιογραφίσκοι/bloggers έγραφαν, επεξεργάζονταν, προέβλεπαν. Ποιος θα κάνει πρώτος την σωστή ανάλυση. Βάλθηκαν όλοι να πείσουν πως ξέρουν τι συμβαίνει. Πως δεν μένουν πίσω. Δεν τρέχουν να προλάβουν τις εξελίξεις. Ένα πράγμα δεν ξέρουν όλοι αυτοί να κάνουν, ίσως και το πιο βασικό: να το βουλώνουν.

Με μια ταχυδακτυλουργική κίνηση, ξεχάστηκαν όσα έχουν κάποια σημασία και εστίασαν όλοι στην σκηνή, μπας και προλάβουν να δουν τους ηθοποιούς να αλλάζουν θέση. Μάταια φωνάζουμε πως δεν μας ενδιαφέρει το έργο. Αν είμαστε εδώ, δεν είναι από επιλογή μας, και αν παραμένουμε είναι μονάχα μπας και κάνουμε καμιά φασαρία, εδώ πίσω στην γαλαρία.

Σιγά σιγά, μετά το διαφημιστικό διάλειμμα και τις εξωτικές χορεύτριες, ξυπνάμε από το όνειρο και προσγειωνόμαστε στην έρημο του πραγματικού. Θα εξακολουθούμε να γινόμαστε φτωχότεροι. Θα εξακολουθούμε να αισθανόμαστε ολοένα και πιο υποτιμημένοι. Θα φτάσουμε στο σημείο να αναπολούμε με συγκίνηση τις εποχές που ήταν πολύ πιο εύκολο να αδιαφορούμε για το χρήμα, την εργασία, τον μαλακισμένο κόσμο τους. Τόσο χαμηλά. Κατά τα άλλα, παίζει και να γίνουν εκλογές κάποια στιγμή. Γαμώ.

Advertisements