“Τα κοινοβούλια δεν είναι παρά μουσεία-θέατρα όπου την μια κοιμούνται και την άλλη προκαλούν τρικυμίες σε μια σταγόνα νερό οι μικρές μαριονέτες της πολιτικής. Ορισμένες μέρες οι νόμοι ψηφίζονται από μερικούς βουλευτές: επαγγελματική ευσυνειδησία… Οι άλλοι παραμένουν απαθείς είτε ασχολούνται με τις εξωκοινοβουλευτικές δουλίτσες τους, που αυτές τουλάχιστον θέλουν λίγη φροντίδα.”

 Πεζοδρόμιο, ν. 2

Αν παλιότερα ακουγόταν κάπως υπερβολικό να υποστηρίζει κανείς πως η εκτελεστική εξουσία του σύγχρονου δημοκρατικού κράτους απλά επικυρώνει αποφάσεις που έχουν ήδη παρθεί στο επίπεδο της παραγωγής, τώρα πια δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει κανείς για το αυταπόδεικτο αυτής της σχέσης. Και αν υπήρχε κάτι το ενδιαφέρον στους αγώνες ενάντια στα μέτρα της συνολικής υποτίμησης της ζωής μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό ήταν (μεταξύ άλλων) η βαθύτατη κρίση νομιμοποίησης της πολιτικής. Είτε αυτό ερμηνευθεί μέσω της αυξανόμενης και ρητής πλέον αδυναμίας του πολιτικού καθεστώτος να ικανοποιήσει έστω και στο ελάχιστο τις προσδοκίες και απαιτήσεις των ψηφοφόρων του, είτε μέσω μιας λανθάνουσας και δυνητικά ελπιδοφόρας κριτικής του συνολικού συστήματος αντιπροσώπευσης, δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η εκλογική διαδικασία προσπαθεί να ανακτήσει την απώλεια της νομιμοποίησης της πολιτικής.

Άντε σύντροφοι/ισσες, ραντεβού στα εκλογικά παραβάν.

Advertisements