Οι δολοφονίες στο Παρίσι δεν επανέφεραν μόνο τον σκώρο της εθνικής ενότητας από τα σκονισμένα ντουλάπια του γερασμένου κόσμου. Δεν κάλεσαν μόνο σε (οργανωμένες από το κράτος) διαδηλώσεις υπέρ της “ελευθερίας”. Ούτε και περιορίστηκαν σε γαμάτα συνθήματα υπερ της ελευθερίας λόγου όπως “je suis policier” (“είμαστε όλοι μπάτσοι”).

Οι δολοφονίες στο Παρίσι δεν έδωσαν απλά τροφή στο κάθε πατριωτικό ή ακροδεξιό σκουλίκι να αγανακτήσει ενάντια στην μετανάστευση, τον κίνδυνο του Ισλάμ και άλλες δικαιολογίες που μυστικοποιούν ένα συντονισμένο μίσος προς τους φτωχούς.

Οι δολοφονίες στο Παρίσι δεν λειτούργησαν μόνο αντανακλαστικά, και εξίσου ηλίθια, ως βιταμίνες για την αναζωογόνηση μιας εμφανώς αποτυχημένης “αντί-τρομοκρατικής” πολεμικής μηχανής, που αποδεικνύει με κάθε της κίνηση πως επιθυμεί να καταγραφεί στην ιστορία ως σέκτα θανάτου.

[Μπορεί να είμαστε αδύναμοι, αλλά δεν είμαστε βλάκες. Η χρήση μιας υπέροχης ευκαιρίας από το κράτος για να τονώσει τον διαμεσολαβητικό του ρόλο, αποκρύποντας την πλήρη αποτυχία του να προσφέρει το οτιδήποτε στους υπηκόους του, δεν αποτελεί ούτε έκπληξη ούτε καινοτομία. Ποτέ άλλοτε δεν νιώθει ο κρατικός μηχανισμός τόσο αυτάρεσκος παρά όταν πείθει, ξανά και ξανά, τους υποτακτικούς του να γίνουν τροφή για τα κανόνια.]

Οι δολοφονίες στο Παρίσι προσέφεραν επίσης άλλη μια ευκαιρία να εμπεδωθεί η καθολική χρεοκοπία ενός χώρου που δηλώνει ριζοσπαστικός. Καταπίνοντας αμάσητα την ιερή ιδεολογία που προέρχεται από εκείνους τους παλιούς γνωστούς, τους κρατικά επιδοτούμενους διανοούμενους των ακαδημαϊκών κάστρων, οι καλοθελητές των ενοχικών συνδρόμων δεν έχασαν στιγμή. Και στόλισαν τα νεκρά κορμιά του Παρισιού με υποκριτικούς ψαλμούς που ενώ θρηνούσαν κροκοδείλια, εστίαζαν ύπουλα σε λέξεις κλειδιά που ξεσηκώνουν τα πάθη και τα μίση του μεταμοντέρνου αντι-ιμπεριαλισμού: λευκοί, ρατσιστές, ισλαμόφοβοι.

Εδώ και εκεί, χορτάσανε τα μάτια μας να διαβάζουν αναλύσεις των ιεραπόστολων του αντι-ρατσισμού που νιώσανε μια ανυπόφορη ανάγκη να υπενθυμίσουν στο ανίδεο κοινό πως -δεν μπορεί- και τα θύματα κουβαλάνε ευθύνη. Και ξαφνικά, οι αδιάφορες καρικατούρες μιας εφημερίδας μετατράπηκαν σε πολιορκητικό κριό της δυτικής ισλαμοφοβίας, συνυπεύθυνες μέσω της αλλαζονείας τους για τις βόμβες της Συρίας, της σφαγές στο Ιράκ και τους πνιγμένους της Μεσογείου. Ξαφνικά, εφευρέθηκε μια μουσουλμανική κοινότητα από το πουθενά, κομμένη και ραμένη στα μέτρα μιας γελοίας κοινωνιολογίας που χαριεντίζεται σβήνοντας αντιφάσεις από τον χάρτη των ταξικών ανταγωνισμών. Και βρέθηκε τελικά, στην μεταμοντέρνα αριστερά, μια έντεχνη και ιδεοληπτικά καταρτισμένη υποστήριξη μιας βασικής θέσης του ισλαμικού αρχαϊσμού που ταυτίζει εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους υπό την μαγική ομπρέλα του “δυτικού βλέμματος”. Και εγένετο ισλαμοφοβία.

Λυπούμαστε, κυρίες και κύριοι, που οι αναλυτικές σας ικανότητες αδυνατούν να ξεπεράσουν τις συμπληγάδες του φαινομενικά κυρίαρχου λόγου. Λυπούμαστε που αναγνωρίζουμε έναν υποχθόνιο ηδονισμό όταν σας παρακολουθούμε να αναμασάτε, με την αλλαζονεία του νεοφώτιστου, τις πιο αναχρονιστικές αντι-ιμπεριαλιστικές απόψεις, ενδεδυμένες με μεταμοντέρνα φουστάνια.

Εμείς, αυτή η αισχρή μειοψηφία, δεν νιώσαμε ποτέ την ανάγκη να κάνουμε τους εχθρούς των εχθρών μας φίλους. Και όποτε ακούμε την αυτάρεσκη αριστερά να δίνει μαθήματα ηθικής και αλληλεγγύης προς το “διαφορετικό”, ψάχνουμε τα ρεβόλβερ μας. Kαι κρατάμε την αλληλεγγύη μας για όσες και όσους νιώσανε και νιώθουνε αυτό το φετιχοποιημένο “διαφορετικό” στο πετσί τους, αφοπλισμένοι και τσακισμένοι από την ισλαμική καταστολή και την “δυτική” ηλιθιότητα.

Iran and womenαφιερωμένο στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που γλίτωσαν από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις στο Ιραν του 1978 και του 2009· στα κορίτσια της Τυνησίας που γουστάρουν να περπατάνε ασυνόδευτα στους δρόμους· στα συντρόφια της Αιγύπτου που απήχθησαν και βασανίστηκαν από τους αδελφούς μουσουλμάνους· στους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τις τρανς της Συρίας, του Μαρόκου και της Σαουδικής Αραβίας που φτύνουνε στα μούτρα τα κράτη και τους ακαδημαϊκούς απολογητές τους.

υ.γ. για όσους θίχτηκαν από τις καρικατούρες του charlie hebdo: που να δείτε τι έχουν να πουν όλες αυτές και αυτοί.

υ.γ. 2 και αναρωτιόμασταν: τι μας θυμίζει αυτή η συνύπαρξη του μεταμοντέρνου με τον ισλαμικό αρχαϊσμό; και ιδού.

Advertisements